Longread

Het schadelijke taboe rond prostitutie voor gehandicapten

Johan Peters is 46 jaar en woont tegenwoordig in Vlaanderen, België. Door een hersenbloeding op achtjarige leeftijd, die hij opliep tijdens een val op zijn achterhoofd, kan hij zijn rechterhand niet meer gebruiken en loopt hij ‘apart’, zoals hij het zelf noemt. Het beperkt hem logischerwijs. Maar wat onaangetast blijft, is de doodnormale behoefte van Johan naar seks. Dat hij gehandicapt is, maakt het er echter niet gemakkelijker op. Toch maakt Johan al ruim twintig jaar gebruik van prostituees; zijn eerste ervaring was op negentienjarige leeftijd.

Johan merkte dat prostitutie voor gehandicapten een behoorlijk taboe blijft. “Natuurlijk is dat niet plezant. Ik probeer al jaren de buitenwereld hierover te vertellen en te ‘sensibiliseren’, zoals dat in Vlaanderen heet. Eerst met mijn boek ‘Klagen helpt niet, daar word je niet beter van’ uit 2005. Sinds 2014 met de site www.handicapenprostitutiebezoek.nl en in januari is mijn nieuwste pennenvrucht verschenen, Teren op betaalde liefde.”

“Dat het een taboe is, is extra schadelijk voor gehandicapten”

Johan als ‘klant’ zijnde is niet de enige die zich er aan stoort dat prostitutie voor gehandicapten een enorm taboe is. Ook Escort Lisa (25), die al vijf jaar actief is als prostituee, ergert zich. Sterker nog: “Ik vind het vervelend dat betaalde seks in zijn geheel soms nog zo’n taboe is. Dit is schadelijk, omdat mensen dan gehinderd worden om er openlijk over te praten. Terwijl dat juist de oplossing voor veel misstanden zou zijn, in mijn ogen. Voor mensen met een handicap is het extra schadelijk , omdat zij minder in staat zijn om zelf op dit gebied iets’ te regelen’. Terwijl intimiteit en (seksueel) lichamelijk contact standaard levensbehoeftes zijn”, legt Lisa uit.

Escort Lisa

Hoewel het taboe dus heerst, onttrekt Johan zich er zelf volledig aan. Hij bezoekt immers ‘gewoon’ prostituees. Wel merkte hij in het begin dat hij anders behandeld werd. “Al verschilt dat per sekswerker. Met de één is er een grotere klik dan met de ander. Ik heb een paar keer in het verleden meegemaakt dat men mij probeerde te bedotten, maar dat is de laatste jaren gelukkig niet meer voorgekomen. Ik stap ook niet meer gelijk op eender wie af.”

Sterker nog, Johan blijft het liefst ‘zo lang mogelijk bij dezelfde’. “Dat is wel mijn streven, maar als zij ermee stopt of de klik is over, dan moet je wel op zoek naar iemand anders.” Escort Lisa legt uit hoe zij er voor zorgt dat die klik, zoals Johan het noemt, er is. “Je moet onthouden dat gehandicapten net zo verwend willen worden als mensen zonder beperking. Verder vraag ik altijd wat iemand heeft en hoe ik het aan moet pakken in het geval dat er iets mis gaat. Maar echt, behandel hem of haar nooit als ‘zielig of raar’ , dat is juist het tegenovergestelde van wat hij wil.”

Dit klinkt natuurlijk simpel, maar dat is het in de praktijk niet. Toch ging het bij de 25-jarige Lisa al meteen de eerste keer met een gehandicapte klant, zo’n vijf jaar geleden, vrij goed. “Ik vond het wel spannend, wat achteraf helemaal nergens voor nodig bleek. Mijn date was heel fijn. Hij legde mij met de nodige zelfspot alles duidelijk uit. Toch gek hè, in zo’n geval is de klant de persoon die de ander op het gemak stelt in plaats van andersom!”

“Toch gek hè, in zo’n geval is de klant juist degene die de prostituee op het gemak stelt”

Lisa heeft al ervaring met mensen die bijvoorbeeld S.M.A hebben, of met de ziekte van Duchenne kampen, doof of autistisch zijn, of iemand met een dwarslaesie/hersenbeschadiging en mensen met spasmes. Uit haar enthousiasme blijkt wel dat ze daar echter totaal geen probleem mee heeft. Het levert juist zelfs spannende of grappige situaties op, zo legt de knappe jongedame uit. “Want vaak moet je voor het seksuele gedeelte wat creatiever zijn.”

“Zo heb ik eens een trio gehad met één van de andere meiden en één van onze vaste klanten. Deze man heeft SMA en kan zelf niet zo veel meer. Omdat we met z’n tweeën waren had hij deze keer besloten om ons in zijn rolstoel op te wachten. Naar mate de date vorderde, moesten wij hem met de tillift in bed leggen. Uiteindelijk hebben we alle drie in de lift gehangen! Het bleek namelijk dé manier voor hem om ons ook eens oraal te bevredigen. Hij zittend in zijn rolstoel, en wij om de beurt in de tillift of als assistente aan zijn zijde.”

Toch levert een beperking soms ook in de seks daadwerkelijk beperkingen op. Dat heeft Johan al wel eens ervaren, zo schrijft hij in zijn fraaie en openhartige boek ‘Teren op betaalde liefde’. “Aan anaal bij een dame heb ik bijvoorbeeld eerlijk gezegd nooit gedacht. Het zou onmogelijk zijn geweest, want ik moet mijn lichaam op de één of andere manier in balans kunnen houden. Compleet los staan is out of the question, aangezien ik op die manier mijn balans zou verliezen. Exit anaal. Meer dan twintig jaar lang beperkte ik de seks tot af en toe een orale bevrediging met wat ‘gefriemel’ door de dame. Zelf nam ik daarbij zo goed als geen initiatief. Ik wist niet hoe en durfde het niet”, zo valt er te lezen.

Het ‘niet durven’ speelt voor mensen met een beperking overigens ook al wel eens op in de eerste fase; het bedenken hoe de behoefte aan seks ingewilligd kan worden. Een uitstekende oplossing kan dat FleksZorg zijn. Zij bemiddelen al meer dan tien jaar sekszorg aan gehandicapten door heel Nederland. Oprichtster Loet Berkelmans startte dit initiatief omdat zij wil dat sekszorg daadwerkelijk als ‘zorg’ beschouwd gaat worden, en dat het voor gehandicapten dus gefinancierd gaat worden door gemeentes. Momenteel is die regeling nog erg onduidelijk; het verschilt per gemeente. “Seks is gezond, seks is een (sociale) basisbehoefte en behoort tot de mensenrechten. Dus voor mensen met beperking, die niet zelfstandig invulling kunnen geven aan seksualiteit, bieden wij ondersteuning”, beargumenteert Loet haar standpunt.

“Als je zelf je geslachtsdeel niet kan wassen, krijg je daar gewoon hulp bij. Maar zodra het woord seks valt, doet iedereen moeilijk”

“Als je zelf je geslachtsdeel niet kan wassen, krijg je daar hulp bij, daar doet niemand moeilijk over en ook over vergoeding doen we dan niet moeilijk. Maar zodra het woord seks genoemd wordt, gaan we met zijn allen moeilijk doen of kan er plotseling geen vergoeding voor gegeven worden”, foetert Loet terecht.

Escort Lisa vult aan: “Ik vind zeker dat het in bepaalde gevallen vergoed zou moeten worden, maar het is een lastige discussie. Want wanneer zou het dan wel of niet zo moeten zijn? Waarom zou iemand die in een rolstoel zit wel een vergoeding krijgen en iemand met een sociale angst-stoornis (pleinvrees) bijvoorbeeld niet? En hoeveel zou er vergoed moeten worden? Wordt alles opgeslagen in een dossier? Want privacy is in deze kwestie uiterst belangrijk. Zowel voor de dienstverlener als voor de klant.”

De in Vlaanderen woonachtige Johan kent het begrip FleksZorg en ook de Belgische variant Aditi VZW, maar doet er geen beroep op omdat hij niet thuis kan ontvangen. De 46-jarige man is minder stellig over de vraag of de sekszorg ‘zorg’ moet zijn voor de wet. “Uiteindelijk verrichten de dames die voor FleksZorg werken ook seksuele handelingen. Voor mij komt dat dus gewoon neer op sekswerk. Het is wel zo dat ze meer zijn afgestemd op de doelgroep. Een normale sekswerker heeft vaak nogal vrees als ze voor het eerst een persoon met een beperking voor haar heeft, alhoewel dat sterk afhangt van de beperking.”

Of het nou door gemeentes gefinancierd gaat worden, of niet; allereerst zou het taboe rondom prostitutie voor gehandicapten eens behandeld moeten worden. Want dat de behoefte naar seks voor beperkten minstens zo groot is als bij andere mensen, is wel duidelijk. “Voor mij geeft het vaak wat meer voldoening dan bij andere dates”, sluit Escort Lisa af. “Bovendien kan je door heel weinig te doen, iemand heel veel geven.”

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *